posted on 23 Oct 2011 15:18 by babyturky
สวัสดี ความรักมาทักฉัน
แล้วถามกันว่ายังจำกันได้ไหม
ตั้งนานแล้วที่ความรักลาไปไกล
ก้ไม่เคยเตรียมใจให้กลับมา
ความคิดถึงได้เข้ามาแทนที่
นานนับปี คุ้นเคยกัน นานหนักหนา
แล้วจู่ จู่ ความรักก็กลับมา
แล้วฉับพลันน้ำตาก็ท่วมใจ
ยังหวาดกลัวกับความรักที่เคยผ่าน
ยังจมกับความร้าวรานไม่ไปไหน
จึงเอ่ยถามความรักว่า มาหาใคร
หากตั้งใจมาทำร้ายไม่ต้องมา
เพราะที่นี่ความเจ็บช้ำยังคงอยู่
หากไม่เชื่อลองเปิดดูที่ใจฉัน
ณ ที่นี่มีน้ำตามานานวัน
อย่าซ้ำเติมอย่าแกล้งกันกว่านี้เลย
ที่พูดไปใช่ว่าไม่อยากรัก
แต่กลัวใจเจ็บหนักกว่าทุกหน
เพียงแค่ใจเอยกเจอใครสักคน
ที่ไม่ปล่อยให้ฉันทนอยู่เดียวดาย
ขอแค่นี้ได้ไหมเล่าความรัก
ขอรู้จักเขาคนนี้จะได้ไหม
ขอให้เขาไม่เป็นเหมือนใครใคร
ขอมากไปหรือไม่ รักตอบที
posted on 26 Oct 2010 12:16 by babyturky
หลังจากที่ได้มีโอกาสชม ภาพคอนเสิร์ต คุณพระช่วยสำแดงสด โดยเฉพาะในช่วง ที่ อ. สมบัติ สิมหล้า ศิลปินแดนอีสานผู้พิการทางสายตา ขึ้นมาเดี่ยวแคน ประชันกับวง ออเครสตร้า ในบทเพลงของ คีตกวีระดับโลก อย่าง บีโธเฟ่น ก็ทำหใ้อยากแสดงออกถึงความรู้สึกในช่วงเวลานั้นมาถ่ายทอดและเก็บไว้ในความทรงจำของตนเอง
เสนาะยิ่งนักแล้ว
เพริศพริ้งแพรว คีตศิลป์
มรดกแห่งแผ่นดิน
อันมิควรถูกละเลย
เพียงหนึ่ง คน กับแคน
ก็สำแดง ให้โลกเชย
ดนตรีไทย นั้นมิเคย
เป็นที่สองรองแดนใด
posted on 19 Jul 2010 19:27 by babyturky
ช่วงนี้กำลังอิน กับความรู้สึกเก่าๆ สมัยเป็น นักศึกษา และบังเอิญเจอเพื่อนร่วมอุดมการณ์ มากระตุ้นใน Facebook ด้วย กาพย์กลอนที่ เหมือนจะโหมให้ อุดมการณ์เก่ามันลุกโชนขึ้นมา รอช้าอยู่ไย ก็ขอ ร่ายกลอนกลับ เพื่อระงับ อารมณ์ หึกเหิมใน อุดมการณ์วัยเยาว์หน่อยเถอะ
เริ่มนิราศนกน้อย จากร้อยถิ่น จากเป็ดไก่ผู้บินหา เพชรในฝัน
ผ่านทางโค้ง โทงเทง มานานวัน หวังสักวันเป็นเราชาวมอ ในมหา’ลัย
เจอเหล่านกซาดิสต์ คิดลวงล่อ ให้ฉันท้อ ป้อแปล้ไม่เอาไหน
แต่เห็นเหล่านกน้อยในไร่ส้มอยู่ไม่ไกล เห็นธงชัย สะบัดปลิว ริ้วล้อลม
เห็นเหล่าหนุ่ม comm. Arts ร้องมาร์ชสื่อสาร เห็นสาวสาว วัยเบิกบานดูงามสม
เห็นน้ำเงินแดงเกรียงไกร ดูน่าชม เห็น เพื่อนพ้องCAเราอยู่ร่วมกัน
จึงรวบรวมแรงใจให้ Higher เพื่อไปเจอ Victory ดั่งใจฝัน
มาเถอะ มา เรามาร่วมกัน แล้ว ความรัก จะรวมฉันเข้ากับเธอ
เราจะรวมน้ำใจให้เป็นหนึ่ง ซึ้งบทเพลงแห่งความผูกพัน มั่นเสมอ
นิเทศจะมีชัยด้วยฉันเธอ เมื่อพบเจอ จะ Boom MC ในตำนาน
ยืนองอาจ ทุกที่ นี่คือฉัน เปล่งเสียงอัน กึกก้อง กังวานหวาน..
.เมื่อจำจาก ภาคภูมิใจ ไปแสนนาน ร้อง พวกเราสื่อสาร อย่างทรนง...
posted on 24 May 2010 16:03 by babyturky
ไม่อยากเกริ่นนำอะไรมาก ไม่ได้อยากเขียน แต่แค่อยากระบาย ต่อความรู้สึกหดหู่ ที่มีต่อคนไทย ที่ไม่ว่าจะผ่านเหตุการณ์ เลวร้ายแค่ไหน ก็ไม่ทำให้ คนไทย ปรับปรุง เปลี่ยนแปลง ไปในทางที่ดีได้สักที
ในวันที่ เกิดเหตุการณ์ การจราจลในช่วง วันที่ 17 พค 53 ที่ผ่านมา พร้อมเหตุเพลิงไหม้ สถานที่สำคัญต่างๆ ทั่วกรุงเทพฯ หนึ่งในหลายๆ ที่ ที่โดนร่างแห คือห้างสรรพสินค้า สุดหรู ใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยของแบรนด์เนม จากต่างประเทศ
เราไม่ได้ ยินดีกับการที่ห้างสรรพสินค้าถูกเผา แต่เราเสียใจที่ คนในสังคมออนไลน์ กลับพูดกันเป็นเรื่องใหญ่โต ว่า เอา พารากอน ของเราคืนมา เอา CTW ของเราคืนมา !!! คิดได้แค่นี้ จริงๆเหรอ จะมีไหม ที่คิดจะพูดว่า ไม่มีก้อไม่เป็นไร ชั้นเดินตลาดนัดของคนไทย ก้อได้ ไม่มีไม่เป็นไร อุดหนุน แม่ค้า พ่อขาย ตามตลาดในชุมชนของฉันเองก็ได้ ไม่มีก็ไม่เป็นไร ของไทยดีๆ ไม่ได้ ขึ้นห้างมีอีกเยอะ มันอะไรกันนักหนา กับไอ้ค่านิยม สรรเสริญ ความฟุ้งเฟ้อเนี่ย เมื่อไหร่จะหยุดสักที
อายมากหรือไงที่ กินแกงส้ม ต้มยำ
อายมากหรือไง ถ้ากระเป๋าสักใบที่ใช้ใส่ของ จะซื้อจาก ตลาดนัด ข้างถนน ที่สนน ราคา 200 กว่าบาท
อายมากหรือไง ที่จะสั่ง เปีบซี่ ใส่ถุง ใส่น้ำแข็ง จาก ร้านโชห่วยแถวบ้าน
คุณรู้ไหม การที่คุณซื้อของในร้านค้า ในชุมชุน คือการช่วยชาติ ที่คุณรัก ( อย่างที่คุณพยายามบอก เหลือเกิน ว่า รักประเทศไทย) 1 คน ซื้อ คือ 1 ซื้อ แต่ถ้าทุกคนซื้อ ก็คือ กำลังสำคัญที่จะขับเคลื่อน เศรษฐกิจแบบ องค์รวมของประเทศ เราเสียดุลย์ให้กับ ต่างชาติมาไม่รู้ เท่าไหร่
ไฟ ไหม้ได้แค่ตัวห้าง แต่ ความอยากและฟุ้งเฟ้อ ของเรา จะทำให้ เขามีกำลังสร้างมันกลับขึ้นมาใหม่ได้ไม่ยาก แต่เคยถามตัวเองไหม ว่า ของแบรนด์เนมอยู่ได้เพราะคุณ หรือคุณอยู่ได้เพราะของแบรนด์เนม
