เอ่อ...เขียนกลอนเป็นด้วย
posted on 30 Mar 2009 16:52 by babyturkyตอนแรกที่เขียนกลอนนี้เมื่อเกือบ 10 ปีที่แล้ว
เราเองก็มองแบบเด็กๆ
ว่ามันคือกลอนรักธรรมด๊า ธรรมดา
แต่กลายเป้นว่าแม่เราชอบมาก และบอกว่า
นี่คือปรัชญาชีวิต เราก็ งง งง เลย ครับ ลองอ่านดูนะ
....................................................
บนกระดาษสีขาวเปล่าเปล่านี้
ฉันแต่งแต้มระบายสี ตามที่ฝัน
วาดท้องฟ้ายามราตรีมีดวงจันทร์
แล้ววาดดาวระยิบกันดูเพลินตา
หยิบดินสอมาวาดเป็นสายรุ้ง
เจ็ดสีพุ่งมาจากตรงฟากฟ้า
วาดสายลมวาดความฝันวาดดารา
วาดฉันเป็นนางฟ้าบนดวงจันทร์
ช่างสุขใจเป็นได้ดั่งใจวาด
บนกระดาษมีสี มีความฝัน
แต่สิ่งเดียวที่ไม่มีบนภาพนั้น
คือวาดให้เธอรักฉันวาดไม่เป็น
อ๊ะ คุณคิดว่าไง .................................................
แต่แม่เราบอกว่าตรงประโยคสุดท้ายนี่แหละ
คือปรัชญา แน่แค่ไหน เสกได้ทุกอย่าง
แต่เสกให้คนรักเราไม่ได้นะ ต้องทำเอง
edit @ 30 Mar 2009 17:19:35 by babyTurky
edit @ 30 Mar 2009 18:16:59 by babyTurky
หรือรุ้งพรายระบายสีอย่างที่เห็น
ก็เพียงภาพแห่งความฝันอันร่มเย็น
ใช่ความรักที่ซ่อนเร้นจะเรืองรอง..."
...
บางทีความรักก็ต้องเล่นลูกตรง
ถ้ามัวอ้อมค้อม เกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจ
#1 By รัตนาดิศร on 2009-03-30 17:34